بسم الله نور

شاید دیگه آپ نکنم ، شاید این آخرین مطلبی باشه که می خوام تو این وبلاگ بذارم ، آخه بعضی وقتا آدما یه هو متحول می شن ، می خوام برم ، می خوام از اینجا برم ، می خوام برم پیش خودم ، آخه خودم خیلی منتظرمه ، سالهاست که منو صدا می کنه اما من به طرفش نرفتم ، شاید بخاطر اشک دیشب خودم بود که التماسم کرد و گفت بیا ، دیشب چقد احساس پوچی کردم، یاد حرف شیرین افتادم ، اون به من گفت : چرا آدما اینجورین ... چرا ما می خوایم خودمون رو بی بها تو کوچه خیابون در معرض دید دیگران بذاریم و به نوعی جلب توجه کنیم...اون گفت غزاله می دونی چیه ؟ اگه تا حالا باغ وحش رفته باشی می فهمی که آدما برای دیدن حیوونا پول می دن و بلیط می خرن تا اجازۀ بازدید از حیوونا رو داشته باشن ینی ما به اندازۀ پول بلیط ارزش نداریم ؟؟ اون لحظه حرفاش جالب به نظرم اومد اما حرفای اون نه تغییری رو من نه تغییری رو خودش ایجاد نکرد ، اما حالا بدجور منو گذاشته تو فکر...ینی من انقد بی ارزشم...وااای خدای من چرا تا حالا به این فکر نیفتادم ، چقد سنگدل بودم که فقط به ظاهرم توجه می کردم ، چرا کمی به درونم نرفتم ، من کی ام؟ من به دنیا اومدم چی کار کنم ، همین؟ به دنیا بیا ... بزرگ شو...درس بخون...ازدواج کن...بچه دار شو...و بعد بمیییییییر؟؟؟؟ همین؟ اگه اینجوریه بهتره همین الان بمیرم ، چرا بیخودی جا اشغال کنم ، بهتر من برم شاید کسی که بجای من می آد یه کاری برا خودش بکنه ، ولی من نمی رم ... من نمی رم تا بمیرم من می رم تا بمونم... من از اینجا می رم ، می رم پیشه خودم ، اون منتظرمهکسی حرفای منو می فهمه؟ آیا در این مکان کسی هست که به سوالات درهم من پاسخ گوید ؟ای انسانهای کوکی من می روم ....

یا حق...